حضرت امام خمینی(ره) در آخرین لحظه عمر کدام سوره قرآن را می خواند؟

به گزارش ایران۲۴، صبح شنبه سیزدهم خرداد، ساعت ۹ و ۱۴ دقیقه، علائم نگران‌کننده‌ای در وضعیت جسمانی امام ظاهر شد؛ تپش قلب، ضعف شدید، بی‌حالی و افت محسوس فشار خون. تمامی اعضای تیم پزشکی فراخوانده شدند و خانواده و نزدیکان نیز در جریان وخامت حال ایشان قرار گرفتند. فشار خون به‌تدریج کاهش می‌یافت و به درمان پاسخ نمی‌داد، اما هوشیاری امام همچنان کامل بود.

در ساعت ۱۴:۳۰، تهوع و استفراغ به علائم قبلی افزوده شد؛ نشانه‌ای که پزشکان آن را از علائم رایج سکته‌های قلبی می‌دانستند. با وجود شرایط دشوار جسمانی، امام خمینی(س) در همان ساعات محمدرضا توسلی و علی‌اکبر آشتیانی را برای بیان دو مسئله شرعی فراخواند. از آنجا که توسلی در دسترس نبود، محمدعلی انصاری به همراه آشتیانی بر بالین ایشان حاضر شدند و آخرین احکام مورد نظر امام را دریافت کردند.

پس از آن، اعضای خانواده برای شنیدن آخرین سفارش‌ها و وصیت‌های ایشان دعوت شدند. امام ضمن تأکید بر رعایت موازین شرعی و اشاره به دشواری‌های مسیر آینده، خانواده را به مراقبت در گفتار و رفتار توصیه کرد. سپس خواست چراغ‌ها را خاموش کنند و هر کس مایل است اتاق را ترک کند. در واپسین ساعات عمر، بی‌وقفه حمد و سوره می‌خواند و شهادتین بر زبان داشت.

همزمان با وخیم‌تر شدن شرایط جسمانی امام، به درخواست مرحوم سیداحمد خمینی، نشست‌های فوق‌العاده مسئولان کشور آغاز شد. از ساعت ۱۴:۳۰، مسئولان انتظامی و امنیتی در یکی از اتاق‌های بیمارستان گرد هم آمدند و درباره مسائل حفاظتی جماران، امنیت کشور و به‌ویژه مرزها تصمیم‌گیری کردند. همچنین اعضای مجلس خبرگان رهبری برای تشکیل جلسه صبح چهاردهم خرداد به تهران فراخوانده شدند.

در ساعت ۱۵:۵۸، فشار خون امام به صفر رسید و قلب ایشان از تپش بازایستاد. تلاش فوری تیم پزشکی موجب شد تنفس و ضربان قلب برای مدتی بازگردد، اما ایشان در حالت بیهوشی قرار داشت. ساعتی بعد، در جلسه‌ای با حضور پزشکان و مسئولان ارشد کشور، دکتر حسن عارفی اعلام کرد که از نظر پزشکی امکان ادامه حیات بیش از ۲۴ ساعت وجود ندارد. در پی این ارزیابی، تصمیم گرفته شد اطلاعیه‌ای برای آگاهی مردم و درخواست دعا منتشر شود.

گزارش‌های پزشکی نشان می‌داد سلول‌های سرطانی در بخش‌های مختلف بدن از جمله مغز، کبد، ریه و قلب گسترش یافته و عملکرد اعضای حیاتی را مختل کرده‌اند. اگرچه امام در ساعات پایانی برای لحظاتی کوتاه به هوش آمد، اما سرانجام در ساعت ۲۲:۲۳ دقیقه شب سیزدهم خرداد ۱۳۶۸، قلب رهبر کبیر انقلاب اسلامی از حرکت ایستاد و فصلی تعیین‌کننده از تاریخ معاصر ایران به پایان رسید. شبی که آغاز شد، تنها پایان زندگی یک رهبر نبود؛ آغاز آزمونی بزرگ برای ملتی بود که باید راه خود را در غیاب مردی ادامه می‌داد که ده سال هدایت انقلاب و نظام جمهوری اسلامی را بر عهده داشت.