پاسخ یک متخصص پزشکی خانواده به ظفرقندی؛ جامعه سالم بدون کارکنان سالم معنا ندارد
به گزارش ایران۲۴، پیرو سخنان وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و تأکید ایشان بر نقش «انسان سالم» به عنوان محور و پایه توسعه پایدار، موضوع وضعیت معیشتی و حقوقی کارکنان غیرهیأت علمی وزارت بهداشت بار دیگر مورد توجه قرار گرفته است.
کارکنان غیرهیأت علمی وزارت بهداشت، شامل نیروهای رسمی، پیمانی و قراردادی، بخش مهمی از بدنه اجرایی و پشتیبان نظام سلامت کشور هستند؛ کارکنانی که سالها در کنار مردم و در شرایط مختلف، نقش مؤثری در استمرار خدمات سلامت ایفا کردهاند.
با این حال، این گروه از کارکنان معتقدند در سال ۱۴۰۵ کمترین میزان افزایش حقوق را نسبت به برخی گروههای دیگر داشتهاند؛ به گونهای که افزایش حقوق کارکنان غیرهیأت علمی حدود ۲۰ درصد اعلام شده است، در حالی که نیروهای کارگری و شرکتی افزایشهای بیشتری (حدود ۶۰ درصد) و اعضای هیأت علمی نیز افزایش قابل توجهی را تجربه کردهاند.
این موضوع در شرایطی ادامه یافته که طی ماههای گذشته، تعداد زیادی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی و رؤسای دانشگاههای علوم پزشکی با مکاتبات متعدد، ضمن اشاره به فاصله و نابرابری ایجاد شده، از وزیر بهداشت خواستهاند برای رفع این مشکل و برقراری عدالت در پرداختها اقدام فوری انجام شود، چرا که این کارکنان نیز نقش مهمی در حفظ و ارتقای سلامت مردم دارند.
همچنین حدود دو ماه پیش، سازمان اداری و استخدامی کشور طی نامهای از معاونت توسعه مدیریت و منابع وزارت بهداشت درخواست کرده است پیشنهادها و راهکارهای مربوط به نیازها، مشکلات و اصلاحات مورد نیاز کارکنان غیرهیأت علمی ارائه شود؛ اما با وجود گذشت زمان، پیگیریهای کارکنان و مراجعه به حوزههای مرتبط، تاکنون اقدام عملی و نتیجه مشخصی اعلام نشده است.
در همین راستا، دکتر ابراهیم نوری گوشکی، متخصص پزشکی خانواده و عضو انجمن جهانی پزشکان خانواده (WONCA)، در واکنش به سخنان وزیر بهداشت درباره «انسان سالم بهعنوان پایه توسعه پایدار»، متنی را منتشر کرده است:
جناب آقای دکتر ظفرقندی
وزیر محترم بهداشت، درمان و آموزش پزشکی
شما گفتید:«پایه توسعه پایدار، انسان سالم است؛ انسانی که نشاط داشته باشد، زندگی قابل قبولی برایش فراهم باشد، از آزادیهای قانونی برخوردار باشد و مشکلات روانی او را تحت فشار قرار ندهد. باید ببینیم چه مسیری را طی کنیم تا این الزامات فراهم شود.»
ما هم یک سؤال داریم:
آیا کارکنان غیرهیأت علمی وزارت بهداشت، شایسته برخورداری از حقوق و مزایای عادلانه نیستند؟
همان کارکنانی که سالها بی ادعا کنار مردم ایستادند.
همانهایی که در سختترین روزها، سلامت مردم را بر آسایش خود و خانواده شان ترجیح دادند.
همانهایی که بخش مهمی از ستونهای اجرایی نظام سلامت هستند.
امروز، اما با هر افزایش ناچیز حقوق، سفره هایشان کوچکتر، دغدغه هایشان بزرگتر و آرامششان کمتر شده است.
شما از نشاط گفتید.
اما آیا با این فشار معیشتی، نشاطی برای کارکنان باقی مانده است؟
شما از زندگی قابل قبول گفتید.
اما آیا زندگی کسی که هر روز نگران هزینه مسکن، درمان، تحصیل فرزند و تأمین حداقلهای زندگی است، قابل قبول خواهد بود؟
شما از آرامش روان گفتید.
اما آیا نگرانی دائمی از معیشت، چیزی جز فرسودگی روانی برای کارکنان به همراه دارد؟
و در پایان پرسیدید:
«چه مسیری را باید طی کنیم تا این الزامات فراهم شود؟»
آقای وزیر؛ مسیر از همینجا آغاز میشود؛ از عدالت برای کارکنان غیرهیأت علمی رسمی و قراردادی.
امروز سازمان اداری و استخدامی کشور منتظر پاسخ وزارت بهداشت است؛ پاسخی که باید مشخص کند کارکنان غیرهیأت علمی چه نیازهایی دارند، چه قوانین و مقرراتی نیازمند اصلاح یا بازنگری است و در اجرای کدام ظرفیتهای قانونی، حقوق این کارکنان طی سالهای گذشته بهطور کامل محقق نشده است.
این موضوع فقط یک نامه اداری نیست؛ بلکه مطالبه هزاران خانوادهای است که سالها در نظام سلامت خدمت کردهاند و امروز انتظار دارند صدای آنان شنیده شود.
سلامت، فقط از پشت تریبون آغاز نمیشود.
سلامت از سفرهای آغاز میشود که آرامش، کرامت و امنیت اقتصادی در آن وجود داشته باشد.
اگر واقعاً باور داریم که «انسان سالم، پایه توسعه پایدار است»، باید از کارکنان نظام سلامت آغاز کنیم.
این بار، در کنار یک جمله زیبا، یک تصمیم عادلانه بگیریم؛ زیرا تاریخ، تصمیمهای عادلانه را بیشتر از سخنرانیهای زیبا به خاطر خواهد سپرد.
