نورعلی: مذاکره به معنای تسلیم نیست

صمد نورعلی، فعال سیاسی و اقتصادی در گفت‌وگو با «ایران24» با اشاره به وابستگی بخش قابل توجهی از درآمد ارزی کشور به فروش نفت، گفت: وقتی تحریم‌ها مانع فروش نفت یا انتقال ارز حاصل از آن می‌شود، آثار این مسئله فقط در سطح دولت باقی نمی‌ماند، بلکه مستقیماً به سفره مردم منتقل می‌شود.

فعال سیاسی اظهار کرد: درست است که کشور در حوزه‌هایی مانند گردشگری ظرفیت دارد، اما آن‌طور که باید از این ظرفیت درآمد نداریم. در بخش کشاورزی نیز با وجود ظرفیت‌های موجود، در بسیاری از حوزه‌ها حتی واردکننده هستیم؛ بنابراین وقتی نفت نمی‌توانیم بفروشیم و ارز کافی وارد چرخه اقتصادی نمی‌شود، طبیعی است که در تأمین کالا‌های اساسی و استراتژیک با مشکل مواجه شویم.

نورعلی با اشاره به فعالیت یکی از شرکت‌های این مجموعه در حوزه واردات نهاده‌های دامی و غلات، افزود: ما از نزدیک با مشکلات واردکنندگان مواجه هستیم. بسیاری از واردکنندگان امروز در حال خارج شدن از این چرخه هستند. وقتی یک واردکننده بابت ارزی که دو سال پیش باید از دولت دریافت می‌کرده هنوز طلبکار است، چرا باید دوباره سرمایه خود را وارد چنین چرخه‌ای کند؟ چه توجیهی دارد که فرد سرمایه‌اش را وارد کاری کند که نمی‌داند چه زمانی مطالباتش پرداخت خواهد شد؟

وی ادامه داد: وقتی این چرخه مختل شود، آثار آن در تولید نمایان می‌شود؛ کمبود تولید گوشت، مرغ، فرآورده‌های لبنی و فرآورده‌های گوشتی. وقتی عرضه کاهش پیدا کند و تقاضا همچنان وجود داشته باشد، طبیعی است که قیمت‌ها افزایش پیدا کند و در نهایت این مسئله مستقیماً سر سفره مردم دیده می‌شود.

این فعال اقتصادی با اشاره به وضعیت پرداخت مطالبات کشاورزان، گفت: کشاورز یک سال زحمت می‌کشد، سختی می‌کشد، منتظر باران می‌ماند و به امید برداشت محصول زندگی می‌کند. وقتی محصولش را برداشت و تحویل داد، باید پولش را دریافت کند تا بتواند برای سال بعد بذر، کود و سایر نهاده‌های مورد نیاز را تهیه کند.

نورعلی افزود: برداشت گندم از ابتدای سال از مناطق مختلف کشور آغاز می‌شود و به تدریج ادامه پیدا می‌کند. اما وقتی کشاورز چند ماه پس از تحویل محصول هنوز پول خود را دریافت نکرده است، با چه منابعی باید دوباره تولید کند؟ وقتی پول گندم پرداخت نمی‌شود، عملاً چرخه تولید را مختل کرده‌ایم.

وی با بیان اینکه مشکلات موجود را نباید به نحوه عملکرد یک فرد یا یک دولت نسبت داد، اظهار کرد: ممکن است رئیس‌جمهور واقعاً بخواهد کار کند و برای حل مشکلات تلاش کند، اما در میدان عمل با محدودیت‌های جدی مواجه باشد. وقتی منابع کافی وجود ندارد، چه کاری می‌تواند انجام دهد؟ نمی‌توان صرفاً پول چاپ کرد، چون چاپ پول بدون پشتوانه به تورم منجر می‌شود. از طرف دیگر، وقتی فروش نفت با محدودیت مواجه است، منابع ارزی نیز محدود خواهد بود.

مذاکره به معنای تسلیم نیست

نورعلی با تأکید بر اینکه «مذاکره به معنای تسلیم نیست»، گفت: باید این گارد را باز کنیم. مذاکره یعنی من با شما بنشینم و معامله کنم؛ قرار نیست با مذاکره تسلیم شده باشم. در یک معامله، هر طرف کالایی دارد که برای طرف مقابل ارزشمند است و در مقابل، چیزی دریافت می‌کند که برای خودش ارزشمند است.

وی ادامه داد: برای مثال، ممکن است من نفت داشته باشم و طرف مقابل کالایی داشته باشد که من به آن نیاز دارم. من نفت می‌دهم و در مقابل کالای مورد نیازم را دریافت می‌کنم. این یک معامله است و اگر درست انجام شود، هر دو طرف می‌توانند از آن سود ببرند.

این فعال اقتصادی با بیان اینکه نباید مذاکره را برای مردم به معنای شکست یا تسلیم معرفی کرد، افزود: طبیعی است کشوری که خودش را یک قدرت بزرگ جهانی می‌داند، با قدرت وارد مذاکره شود و تلاش کند امتیاز بگیرد. ما هم باید با قدرت و بر اساس منافع خودمان پای میز مذاکره برویم.

نورعلی تأکید کرد: مسئله این است که چرا باید واقعیت‌های سیاسی و اقتصادی را به شکل دیگری برای مردم روایت کنیم؟ اگر ما از شرایط و واقعیت‌ها اطلاع داریم، نباید با شانتاژ و ایجاد نگرانی، یک تصویر غیرواقعی به جامعه بدهیم و مردم را نسبت به مذاکره دچار اضطراب کنیم.

وی گفت: مردم ایران حق دارند نسبت به کشورشان حساس باشند و گارد بگیرند. مردم غیرت دارند و نسبت به منافع کشورشان بی‌تفاوت نیستند. اما وقتی یک روایت خاص دائماً تکرار می‌شود، طبیعی است که افکار عمومی نیز تحت تأثیر آن قرار بگیرد.

ما در قبال افراد جامعه مسئولیم

نورعلی ادامه داد: اگر من به عنوان کسی که اطلاعات بیشتری از مسائل سیاسی و اقتصادی دارد، می‌دانم واقعیت چیست، وظیفه دارم آن را درست برای مردم توضیح بدهم. ما در قبال افکاری که در جامعه ایجاد می‌کنیم مسئول هستیم و نباید با اطلاعات نادرست یا روایت‌های اغراق‌آمیز، مردم را نسبت به آینده نگران کنیم.

وی با طرح این پرسش که «اگر هدف فقط ضربه زدن و ادامه جنگ است، چرا مذاکره می‌کنند؟»، اظهار کرد: اگر طرف مقابل صرفاً به دنبال جنگ و ضربه زدن باشد.‌
می‌تواند جنگ را ادامه دهد؛ اما وقتی پای میز مذاکره می‌آید، یعنی مذاکره نیز بخشی از ابزار سیاست است.

نورعلی در پایان گفت: مذاکره لزوماً به معنای تسلیم نیست. مذاکره می‌تواند ابزاری برای تأمین منافع کشور باشد. مهم این است که با آگاهی، قدرت و در نظر گرفتن منافع مردم وارد مذاکره شویم و اجازه ندهیم مردم هزینه تصمیم‌هایی را بپردازند که واقعیت آن برایشان درست توضیح داده نشده است.