صمد نورعلی، فعال سیاسی و اقتصادی، در گفتوگو با ایران۲۴ با اشاره به نحوه جابهجایی منابع حاصل از صادرات نفت و تأمین کالاهای اساسی در شرایط تحریم، بیان کرد: در سالهای گذشته نیز بخش قابلتوجهی از منابع حاصل از صادرات نفت و کالاهای نفتی به دلیل محدودیتهای بانکی و تحریمی، که به شکل مستقیم وارد کشور نمیشد و در مواردی سازوکار معاملات بر مبنای تهاتر کالا قرار داشت.
وی با اشاره به محدودیتهای موجود در نقلوانتقال منابع مالی ایران، گفت: این منابع یا در خارج از کشور بلوکه میشد یا از طریق سازوکارهایی که برای مراودات مالی ایران ایجاد شده بود، صرف تأمین کالاهای مورد نیاز کشور میشد؛ بنابراین نمیتوان انتظار داشت که تمام درآمدهای صادراتی به صورت پول نقد وارد کشور شده و سپس برای خرید کالا هزینه شود.
نورعلی افزود: در دوره ریاستجمهوری شهید رئیسی نیز اگر صادرات نفت یا کالاهای نفتی انجام میشد، در مواردی خریدار به جای پرداخت مستقیم پول به دولت ایران، کالا در اختیار کشور قرار میداد و مراودات مالی در قالب یک معادله کالا به کالا انجام میشد.
وی با اشاره به وابستگی کشور به واردات نهادههای دامی تصریح کرد: سالانه حدود ۲۲ میلیون تن نهاده دامی وارد کشور میشود و بخش عمدهای از نیاز نهادههای دامی کشور از طریق واردات تأمین میشود. در چنین شرایطی، اگر منابع صادراتی برای خرید این کالاهای ضروری اختصاص پیدا کند، در نهایت همان منابع در مسیر تأمین نیازهای کشور مورد استفاده قرار گرفته است.
نورعلی تأکید کرد: اگر قرار باشد منابع حاصل از صادرات صرف خرید کالاهای ضروری و مورد نیاز کشور شود، چه اصراری وجود دارد که ابتدا این پول به داخل کشور منتقل شود و بعد دوباره برای خرید همان کالاها از کشور خارج شود؟
وی در پایان گفت: مسئله اصلی این است که منابع حاصل از صادرات در مسیری قرار گیرد که نیازهای واقعی کشور را تأمین کند و نباید فقط ورود فیزیکی پول به کشور را به عنوان تنها معیار استفاده از منابع ارزی در نظر گرفت.
