پیتر گرین، بازیگر فیلم «داستان عامه‌پسند» بر اثر اصابت گلوله تصادفی درگذشت.

بازیگر سینما و تلویزیون در برنامه‌ای ۳۰ قسمتی، روی آنتن شبکه نسیم می‌رود.

ماه شعبان به پایان می‌رسد و رمضان، ماه رحمت و مغفرت، از راه می‌رسد. در این لحظات ناب، دعای منقول از امام صادق (ع) نقشه راهی برای ورود پاک و آگاهانه به ماه قرآن است؛ دعایی لبریز از توبه، خشوع و امید.

امتیاز نفتی که ویلیام دارسی در ۱۹۰۱ از مظفرالدین شاه گرفت، پایان ۳۶ سال تلاش انگلیس برای نفوذ به ثروت ایران بود. مسیری که با رویتر شروع شد، با رشوه به امین‌السلطان هموار گشت و با فوران نفت در مسجد سلیمان به نقطه عطفی در تاریخ استعمار انرژی تبدیل شد.

زنگ آغاز این دوره از جشنواره، پنجم اسفند و در کنار سازه‌های آبی تاریخی شهر شوشتر به صدا درمی‌آید؛ انتخابی نمادین که با توجه به موضوع جشنواره، معنایی دوچندان یافته است. آغاز جشنواره از جنوب کشور، نشانه‌ای از سیاست تمرکززدایی و توجه جدی به ظرفیت‌های استانی است.

فصل چهارم «محفل» از چهارشنبه ۲۹ بهمن ۱۴۰۴ همزمان با اولین شب ماه رمضان روی آنتن شبکه سه می‌رود.

ویژه برنامه‌های سحرگاهی شبکه‌های تلویزیونی در ماه مبارک رمضان اعلام شد.

ده‌ها بازیگر و کارگردان سرشناس سینما، از جمله تیلدا سوینتن و خاویر باردم، با انتشار نامه‌ای سرگشاده از جشنواره بین‌المللی فیلم برلین (برلیناله) به دلیل آنچه «نژادپرستی ضد فلسطینی» و سکوت در برابر جنگ اسرائیل در غزه خوانده‌اند، به‌شدت انتقاد کردند.

موحدنژاد گفت: بر اساس نظر کارشناسان، هلال ماه به‌راحتی قابل رؤیت خواهد بود؛ بنابراین انتظار می‌رود همان‌گونه که در تقویم نیز آمده است، روز پنجشنبه اول ماه مبارک رمضان باشد.

سخنگوی قوه قضاییه اعلام کرد: احراز توبه امیرحسین مقصودلو در صلاحیت دادگاه است و تاکنون دادگاه آن را تأیید نکرده است.

«سفر به سرزمین فرشتگان» چهارمین تجربه داستان‌نویسی مهرجویی است؛ نویسنده‌ای که بیش از هر چیز با سینمایش شناخته می‌شود اما در نثر نیز همان نگاه تصویری و صحنه‌پردازی دقیق را حفظ کرده است.

کودکی را در نجف با جفت کردن کفش زائران گذراند و جوانی را در بغداد با حجره‌ای کوچک. اما حاج محمد بوشهری، ملقب به معین‌التجار، چنان اوج گرفت که امتیاز کشتیرانی کارون را از دست انگلیسی‌ها ربود و در مجلس اول شورای ملی، پیشنهاددهنده تاسیس بانک ملی ایران شد.

طبیعت‌گرایی خشن و بی‌پیرایهٔ دووال به سبک بازیگری نسلی بدل شد که رابرت دنیرو، داستین هافمن و جین هکمن را نیز در بر می‌گرفت؛ در فیلم‌هایی همچون «شبکه» و «فرستاده» که خود او نیز کارگردانی‌اش کرد. و اگرچه شاید هرگز به اندازهٔ دنیرو ستاره‌ای بزرگ نشد، توانایی بی‌تکلف او در یکی شدن کامل با شخصیت‌هایی که بازی می‌کرد، ستایش همکارانش و همچنین منتقدان را برایش به ارمغان آورد. همان‌طور که فرانسیس فورد کاپولا زمانی به روزنامهٔ نیویورک تایمز گفته بود، در مقطعی «تشخیص تفاوت میان مردان نقش اول و بازیگران بزرگ نقش‌های مکمل دشوار می‌شود.»