روزی که حاج محمدحسن امین‌الضرب به پایان ماراتن زندگی خود می‌رسید با نگاهی به گذشته، لبخندی از رضایت بر لب داشت؛ آنچه زندگی‌اش را معنا می‌بخشید، نه پول و ثروت، بلکه تلاش‌های بی وقفه برای خوشبختی مردم و سعادت ایران بود. این پایان زندگی اولین سرمایه‌گذار صنعتی و بازرگانی مردم‌دار و وطن‌خواه بود.

در میانه دهه ۱۳۵۰، محمدرضا شاه با اطمینانی کم‌نظیر اعلام کرد که «انقلاب سفید» همه آرزوهای تاریخی ایرانیان را برآورده کرده و دیگر موضوعی برای مخالفت باقی نمانده است. اما همین یقین، که به انحلال احزاب و تأسیس حزب رستاخیز انجامید، به‌تدریج شکافی را آشکار کرد که در سکوتِ فضای امنیتی پنهان مانده بود؛ شکافی میان توسعه شتابان و جامعه‌ای که مجال شنیده‌شدن نداشت.

اگر همه نام‌های ریاست جمهوری‌های آمریکا که با رسوایی روبه رو شدند را کنار هم بگذارید، اپستین دیگر یک استثنا نیست؛ او فقط آخرین نشانه است. از هفتمین رئیس‌جمهور تا چهل‌وپنجمین، قصه یکی است. قدرت، اگر مهار نشود، اخلاق را می‌بلعد.

بعدازظهر ۱۹ بهمن ۱۳۵۷، تنها یک عکس در صفحهٔ اول روزنامه کیهان کافی بود تا آخرین امید‌های دولت بختیار فرو بریزد؛ تصویری از همافران نیروی هوایی که در برابر آیت‌الله خمینی ادای احترام می‌کردند. آن عکس، پیش از آنکه یک خبر باشد، اعلام رسمی شکاف در ارتشی بود که قرار بود تاج و تخت را نجات دهد، اما خود به یکی از موتور‌های سقوط آن تبدیل شد.

ریشه یابی اینکه آیا نوستالژی بازگشت پهلوی، نشانه‌ای از یک بازگشت است یا صرفاً فریادی از سرِ استیصال؟ بیشتر نشان دهنده بازگشت ناشی از سرریز نارضایتی‌های اجتماعی است که امروز خود را در قالب تاریخ‌گرایی نمایشی بروز می‌دهد.

فال حافظ از دیرباز در فرهنگ ایرانی جایگاه ویژه‌ای داشته و بسیاری از مردم برای گرفتن نشانه و الهام از غزل‌های این شاعر بزرگ به دیوان حافظ رجوع می‌کنند.

در جهانی که بی‌عدالتی و بحران‌های انسانی فراگیر شده‌اند، اندیشه حکومت جهانی امام زمان (عج) به‌عنوان الگویی متفاوت از حکومت‌های رایج مطرح می‌شود.

«یک رژیم جهانی جنگی در حال ظهور است؛ رژیمی که در آن حکمرانی و ادارات نظامی با ساختار‌های سرمایه‌داری درهم تنیده شده‌اند». کمتر از دو سال پیش، زمانی که مایکل هارت و ساندرو متزادرا، فرضیۀ ظهور «یک رژیم جهانی جنگی» را مطرح کردند، شاید هنوز بدل‌شدن بحران به امر عادی، برای ما تا این حد ملموس و عینی نبود.

نیمه شعبان، شب خجسته میلاد امام زمان، حضرت مهدی (عج)، یکی از بزرگترین و پرفضیلت‌ترین اعیاد در تقویم شیعیان است. این شب، که تجلی امید و انتظار برای ظهور منجی عالم است، فرصتی گرانبها برای ارتباط عمیق‌تر با خداوند و تمرکز بر اعمال معنوی محسوب می‌شود.

حسن لاهوتی را نه می‌شود یک‌سره محکوم کرد و نه بی‌چون‌وچرا ستود. او صادق بود، رنج کشیده بود، شکنجه دیده بود و دل‌بسته امام بود. اما سیاست، میدان صداقت صرف نیست. ساده‌دلی، اعتماد بیش از حد به نزدیکان، و ناتوانی در تشخیص مرز احساس و قدرت، او را به جایی رساند که خود قربانی همان آتشی شد که خیال می‌کرد هیزمش را آورده است.