یادداشتی در واکنش به بیانیه هشدارآمیز انجمن صنفی روزنامهنگاران
کاغذ گران، اینترنت خاموش؛ تحریریه خالی، رسانه در بنبست
محدودیتهای اینترنتی عاملی است که بیش از همه رسانههای دیجیتال را هدف قرار داده است. رسانههای برخط که امید میرفت در عصر جدید جایگزین یا مکمل پایدارتری برای رسانههای سنتی باشند، اکنون خود با بحران دسترسی، کاهش مخاطب و افت شدید درآمد مواجهاند. پیامد طبیعی این فشارهای همزمان، تعدیل نیرو و بیکاری گسترده در میان روزنامهنگاران است؛ روندی که بهویژه در ماههای پایانی سال و آغاز سال جدید شدت گرفته است. این مسئله صرفاً یک چالش اقتصادی برای افراد بیکار شده نیست، بلکه ضربهای مستقیم به سرمایه انسانی رسانههاست. هر روزنامهنگار، حامل تجربه، دانش و شبکهای از ارتباطات است که از دست رفتن آنها به معنای تضعیف حافظه حرفهای رسانه در کشور خواهد بود.