در سال‌های ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷، تقابل عمیق میان تمایلات شخصی شاه و نظرات کارشناسی سازمان برنامه به اوج رسید. کتاب «برنامه آخر» با بررسی دقیق تنگناهای زنجیره‌ای برنامه عمرانی ششم، نشان می‌دهد چگونه این برنامه که قرار بود نماد تمدن بزرگ باشد، به دلیل مشکلات ساختاری، کمبود نیروی متخصص، تورم، محدودیت‌های مالی و فشار زیرساختی به سند بن‌بست اقتصادی پهلوی تبدیل شد.

عزت‌ملک خانم ملقب به اشرف‌السلطنه، اولین عکاس و خبرنگار زن ایرانی است.

منوچهر شاهسواری بر ضرورت همدلی و حفظ هویت ایرانی تاکید کرد.

شانزدهم اردیبهشت ۱۳۵۴؛ یک عصر معمولی در تهران، به صحنه یکی از تکان‌دهنده‌ترین تصفیه‌های درون‌گروهی بدل شد.

با پایان فعالیت حزب توده ایران در میانه قرن سیزدهم هجری خورشیدی، سرگذشت مریم فیروز، دختر قجری، و نورالدین کیانوری، نوه شیخ فضل‌الله نوری، همچون دو رودخانه با خاستگاه‌هایی متفاوت به هم رسیدند؛ پیوندی که روایتی از آرمان و مبارزه ساخت و شوربختانه به سرانجامی تلخ انجامید.

در بزنگاهی تاریخی که می‌توانست مسیر جنگ‌های ایران و روسیه را تغییر دهد، تصمیم به ترک میدان نبرد و ورود زودهنگام به مذاکره، به نقطه‌ای سرنوشت‌ساز تبدیل شد؛ تصمیمی که به گفته برخی تحلیل‌ها، نه‌تنها موازنه جنگ را بر هم زد، بلکه یکی از مهم‌ترین فرصت‌های تاریخی ایران برای حفظ سرزمین‌های قفقاز را از میان برد.

ساعت پنج عصر یازدهم مهر ۱۳۳۷، در حالی که هنوز رادیو فرمانروای بی‌رقیب خانه‌های ایرانی بود، تصویری تازه بر پرده زندگی مردم نشست؛ «تلویزیون» آمد تا روایت دیدن را دگرگون کند، منوچهر نوذری، اولین مجری تلویزیون ایران، رو به دوربین گفت: «تصویر من را در جعبه‌ای می‌بینید که اسمش تلویزیون است.» جمله‌ای ساده، اما تاریخی؛ معرفی یک جهان تازه که در آینده نزدیک به بخشی جدایی‌ناپذیر از زیست روزمره ایرانیان بدل شد.

اولین وبینار بین‌المللی "شهید خامنه‌ای؛ جانفدای اسلام" از سوی مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی ساعت 10 صبح فردا سه شنبه 15 اردیبهشت ماه برگزار می‌شود.

ایران در حالی که بی‌طرفی خود را اعلام کرده بود، در عمل به میدان رقابت نیرو‌های بریتانیا و روسیه تبدیل شد؛ رقابتی که با اختلال در تأمین غذا، محدودیت واردات و تضعیف منابع مالی، به بحرانی انسانی انجامید که بعد‌ها با عنوان قحطی بزرگ ایران شناخته شد. بحرانی که میلیون‌ها نفر را در یکی از تاریک‌ترین دوره‌های تاریخ معاصر کشور به کام مرگ کشاند.

کریم دواتگر، از اعضای شاخص کمیته مجازات و عامل سوءقصد به شیخ فضل‌الله نوری، سرانجام در سیزده اردیبهشت سال ۱۲۹۶ شمسی به دست اعضای همان کمیته‌ای که به آن تعلق داشت ترور شد؛ رخدادی که چهره بی‌ثبات و خشونت‌محور جریان‌های رادیکال پس از مشروطه را آشکارتر کرد.