نهمین روز فجر ۴۴؛ از رؤیاهای ناتمام تا بازخوانی بحران و جنگ
به گزارش ایران24، نهمین روز از چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر، امروز ۱۹ بهمن، با نمایش سه فیلم سینمایی در ژانرها و فضاهای متفاوت دنبال میشود؛ آثاری که هر یک بهنوعی به دغدغههای فردی و اجتماعی انسان معاصر میپردازند و تصویر متنوعی از سینمای امروز ایران ارائه میدهند.
در سانس نخست، فیلم سینمایی «خواب» به کارگردانی مانی مقدم روی پرده میرود؛ ملودرامی اجتماعی که روایت زندگی مردی گرفتار در روزمرگیهای فرساینده را دنبال میکند. شخصیت اصلی فیلم، کارمند بایگانی یک اداره است که دچار اختلال خواب میشود و در رؤیاهای دنبالهدارش با زنی آشنا میشود که بهتدریج نگاه او به زندگی را تغییر میدهد. «خواب» تلاش دارد با تلفیق واقعیت و رؤیا، به تنهایی، خستگی روانی و بحران معنا در زندگی شهری بپردازد.
حضور رضا عطاران در نقش اصلی و بازی مریلا زارعی، هدی زینالعابدین، کاظم سیاحی و علی مصفا، این فیلم را به یکی از آثار کنجکاویبرانگیز روز نهم جشنواره تبدیل کرده است؛ بهویژه با توجه به همکاری دوباره عطاران و زارعی پس از سالها.

سانس دوم به فیلم «آرامبخش» به کارگردانی سعید زمانیان اختصاص دارد؛ اثری با محوریت یک تصمیم سرنوشتساز در آستانه چهلسالگی. داستان فیلم درباره زنی به نام آرام است که در نقطهای حساس از زندگی، انتخابی میکند که مسیر آیندهاش را دگرگون میسازد.
«آرامبخش» با تمرکز بر یک سوژه ملتهب اجتماعی، به مسئله هویت، گذار سنی و فشارهای پنهان و آشکار اجتماعی میپردازد. بازی الناز شاکردوست در نقش اصلی، در کنار حضور بازیگرانی چون حسن پورشیرازی، صابر ابر و بهناز جعفری، باعث شده این فیلم از حالا بهعنوان یکی از آثار قابل بحث جشنواره مطرح شود.
در سانس پایانی، فیلم «سقف» به کارگردانی ابراهیم امینی اکران میشود؛ فیلمی که روایتی متفاوت از جنگ ۱۲ روزه را از منظر یک خانواده روایت میکند. داستان با آسیب دیدن خانه یک استاد دانشگاه در جریان حمله و بههم خوردن مراسم عروسی خانوادگی آغاز میشود و با مهاجرت ناخواسته اعضای خانواده از تهران ادامه مییابد.
«سقف» بهجای تمرکز مستقیم بر میدان جنگ، بر پیامدهای روانی و اجتماعی بحران در زندگی روزمره تمرکز دارد و تلاش میکند تجربه انسانی جنگ را در مقیاس خانواده بازنمایی کند. سام درخشانی، فریبا نادری، بیژن بنفشهخواه و گیتی قاسمی از بازیگران اصلی این اثر هستند.
روز نهم جشنواره فیلم فجر، با کنار هم قرار گرفتن فیلمهایی با جهانبینیها و روایتهای متفاوت، بار دیگر نشان میدهد که سینمای ایران همچنان در تلاش است میان روایتهای شخصی، مسائل اجتماعی و بازخوانی تجربههای جمعی، مسیرهای تازهای را جستوجو کند؛ مسیری که قضاوت نهایی آن به واکنش منتقدان و مخاطبان در روزهای پیش رو گره خورده است.