ترس از پیری، روند آن را تسریع میکند
به گزارش ایران۲۴، وبگاه سایتِکدِیلی در گزارشی آورده است:
ماریانا رودریگز (Mariana Rodrigues)، دانشجوی دکترای دانشگاه نیویورک و نویسنده اول این مطالعه که در مجله سایکونورواندوبه گزارش ایران۲۴کرینولوژی/ Psychoneuroendocrinology منتشر شده، میگوید: پژوهش ما نشان میدهد که تجربیات ذهنی ممکن است بر شاخصهای عینی پیری اثر بگذارند. اضطراب ناشی از پیری فقط یک نگرانی روانی نیست، بلکه میتواند در بدن اثر بگذارد و پیامدهایی واقعی برای سلامت داشته باشد.
نگرانی از پیری معمولاً حول ترس از کاهش تواناییهای جسمی، بیماری و از دست دادن استقلال میچرخد. پژوهشهای قبلی نشان دادهاند که استرس روانی مداوم میتواند از طریق تغییرات اپیژنتیکی (تغییر در عملکرد ژنها بدون تغییر در خود دیاِناِی) بر پیری زیستی تأثیر بگذارد.
زنان ممکن است نگرانی بیشتری درباره پیری داشته باشند که برخی دلایل آن عبارتاند از:
انتظارات اجتماعی درباره جوانی و ظاهر.
نگرانیهای مرتبط با باروری و تولیدمثل.
نقشهای چندگانه در میانسالی از جمله مراقبت از والدین سالمند.
رودریگز توضیح میدهد: زنان در میانسالی ممکن است همزمان نقشهای متعددی داشته باشند که مراقبت از والدین سالمند از آن جملهاند. آنها وقتی میبینند اعضای مسنتر خانواده بیمار میشوند، نگران میشوند که همان سرنوشت در انتظار آنها هم باشد.
اندازهگیری پیری در سطح مولکولی
پژوهشگران برای بررسی این پدیده، دادههای ۷۲۶ زن شرکتکننده در طرح پژوهشی طولانیمدت میانسالی در آمریکا (MIDUS) را تحلیل کردند. از شرکتکنندگان پرسیده شد چقدر نگران موارد زیر هستند:
تغییر در ظاهر فیزیکی.
افزایش مشکلات سلامتی.
افزایش سن و ناتوانی در فرزندآوری.
همچنین از نمونههای خون آنان برای اندازهگیری پیری زیستی استفاده شد. پژوهشگران برای این کار از دو ساعت اپیژنتیکی بهره گرفتند؛ این ابزارهای مولکولی با بررسی تغییرات شیمیایی روی دیاِناِی، سن واقعی بدن و سرعت پیری را اندازهگیری میکنند:
DunedinPACE: سرعت پیری را در طول زمان میسنجد.
GrimAge۲: میزان آسیبهای زیستی انباشتهشده مرتبط با پیری را تخمین میزند.
نگرانی از سلامت، بیشترین اثر را دارد
زنانی که نگرانی بیشتری درباره پیری داشتند، بر اساس معیار DunedinPACE، پیری سریعتری را نشان دادند. این تغییرات میتواند خطر کاهش تواناییهای جسمی و بیماریهای مرتبط با سن را در آینده افزایش دهد.
در میان انواع نگرانیها، ترس از کاهش سلامتی بیشترین ارتباط را با پیری سریعتر نشان داد. در مقابل، نگرانی درباره ظاهر یا باروری ارتباط معناداری نداشت. پژوهشگران معتقدند این احتمالاً به این دلیل است که نگرانیهای سلامتی با افزایش سن ادامه مییابند، در حالی که نگرانیهای مربوط به زیبایی و باروری معمولاً کاهش مییابند.
نقش رفتارهای ناسالم در این رابطه
آدولفو کوواس (Adolfo Cuevas)، دانشیار دانشگاه نیویورک و نویسنده ارشد مطالعه، میگوید: پژوهش ما نشان میدهد اضطراب از پیری یک عامل روانی قابل اندازهگیری و تغییر است که به نظر میرسد زیستشناسی پیری را شکل میدهد.
پژوهشگران تأکید میکنند که این مطالعه یک تصویر مقطعی ارائه میدهد و نمیتواند نقش عوامل دیگر را رد کند. رفتارهای ناسالمی که افراد برای مقابله با اضطراب بهکار میبرند (مانند سیگار کشیدن یا مصرف الکل) ممکن است ارتباط بین نگرانی از پیری و تسریع در پیری را توضیح دهند. وقتی پژوهشگران تحلیل خود را برای کنترل این رفتارها تنظیم کردند، ارتباط بین نگرانی از پیری و پیری اپیژنتیک کاهش یافت و دیگر معنادار نبود.
گام بعدی در پژوهش
برای اینکه مشخص شود این نوع اضطراب چگونه در طول زمان بر پیری تأثیر میگذارد، به مطالعات بیشتری نیاز است. این یافتهها میتواند به متخصصان سلامت کمک کند تا بهترین راههای حمایت از افرادی که نگرانی از پیری را تجربه میکنند، شناسایی و آسیبهای مرتبط با آن را کاهش دهند.
سخن پایانی
رودریگز تأکید میکند: پیری تجربهای جهانی است. ما باید بهعنوان یک جامعه گفتوگویی را آغاز کنیم درباره اینکه چگونه از راه هنجارها، عوامل ساختاری و روابط بینفردی خود، با چالشهای پیری مواجه میشویم.
شاید این پژوهش یادآوری کند که ذهن و بدن آنقدرها هم که فکر میکنیم از هم جدا نیستند. نگرانی از پیری، اگر مهار نشود، ممکن است خود، پیری را تسریع کند.
