توصیه معنادار بنیانگذار انقلاب به بنی صدر
به گزارش ایران 24، در زمستان ۱۹۸۰ میلادی، کمتر از یک سال پس از فروپاشی نظام پادشاهی در ایران، جمهوری اسلامی تازه تأسیس نخستین آزمون بزرگ انتخاباتی خود را پشت سر گذاشت. در ۲۵ ژانویه (۵ بهمن ۱۳۵۸)، میلیونها ایرانی پای صندوقهای رأی رفتند تا برای اولین بار رئیسجمهوری کشورشان را انتخاب کنند؛ انتخاباتی که در فضایی آمیخته از شور انقلابی، بیثباتی سیاسی و آیندهای نامطمئن برگزار شد.
این رأیگیری در شرایطی انجام شد که دولت موقت به ریاست مهدی بازرگان استعفا داده و اداره امور کشور به شورای انقلاب سپرده شده بود. با وجود این خلأ اجرایی، مشارکت مردمی چشمگیر بود: حدود ۶۷ درصد واجدان شرایط در انتخابات شرکت کردند و بیش از ۱۴ میلیون رأی به صندوقها ریخته شد.
نتیجه، پیروزی قاطع ابوالحسن بنیصدر بود؛ اقتصاددانی تحصیلکرده غرب که با بیش از ۱۰. میلیون رأی، فاصلهای معنادار با رقبای خود ایجاد کرد. نزدیکترین رقیب او، دریادار سیداحمد مدنی، در جایگاه دوم ایستاد و پس از آن حسن حبیبی، محمدصادق طباطبایی، کاظم سامی، صادق قطبزاده و داریوش فروهر بهترتیب رتبههای بعدی را به دست آوردند. بدینترتیب، بنیصدر به عنوان نخستین رئیسجمهوری تاریخ جمهوری اسلامی ایران معرفی شد.
او در ۴ فوریه ۱۹۸۰ (۱۵ بهمن ۱۳۵۸) سوگند یاد کرد و رسماً کار خود را آغاز نمود. در مراسم تنفیذ، آیتالله روحالله خمینی، رهبر انقلاب، در سخنانی معنادار بر ثبات اخلاقی رئیسجمهور جدید تأکید کرد و هشدار داد که تغییر رفتار پس از دستیابی به قدرت، نشانه ضعف نفس است.
اما دوران ریاستجمهوری بنیصدر کوتاه و پرتنش بود. اختلافات او با نهادهای انقلابی، روحانیت حاکم و فرماندهان نظامی بهتدریج آشکار شد. همزمان با آغاز جنگ ایران و عراق، انتقادها از عملکرد او در مدیریت جبههها شدت گرفت و گزارشهایی از ناهماهنگی و کندی تصمیمگیری، جایگاهش را در افکار عمومی تضعیف کرد.
در ژوئن ۱۹۸۱، آیتالله خمینی بنیصدر را از سمت فرماندهی کل نیروهای مسلح برکنار کرد؛ تصمیمی که نقطه عطف سقوط سیاسی او بود. چند روز بعد و در پی رأی مجلس شورای اسلامی به «عدم کفایت سیاسی»، رهبر انقلاب حکم عزل بنیصدر از مقام ریاستجمهوری را نیز صادر کرد. بدینترتیب، نخستین تجربه ریاستجمهوری در جمهوری اسلامی، تنها پس از ۱۷ ماه، با بحرانی سیاسی و پایانی زودهنگام به تاریخ پیوست.
